11 Dec 2011, Zondag

Een film waarin niet gepraat wordt en toch je aandacht vanaf moment één weet te trekken, dat is 170 Hz. Het is een film van Joost van Ginkel die met zijn film al verschillende awards binnen wist te slepen en ook nog eens geselecteerd is voor het International Filmfestival in Busan 2011.

170 Hz gaat over de onvoorwaardelijke liefde tussen twee dove tieners, de 19-jarige Nick en de 16-jarige Evy, gaat gepaard met stilte. Wanneer de ouders van Evy hun relatie afkeuren, besluiten ze te vluchten en zich schuil te houden in het wrak van een onderzeeër. Daar wordt echter de invloed van Nick's verleden duidelijk. Evy begint zich langzaam te realiseren dat haar vrijheid een illusie is.

Het is een film waarin het geluid wat je hoort duister en beangstigend is. Het camerawerk is zeer fraai en zorgt voor indrukwekkende scènes en daardoor wordt het doof zijn bijna voelbaar. Als kijker wordt je meegetrokken in de wereld van de doven, wat een erg rare en toch ook mooie twist geeft aan het geheel.

De hoofdrol wordt gespeeld door Gaite Jansen, welke wordt gezien als een van de meest veelbelovende acteertalent van haar generatie. Zij weet haar rol van 16-jarig meisje dat blindelings vertrouwd op haar vriend goed neer te zetten. Nieuweling Michael Muller speelt Nick, de opstandige, jongvolwassen motormuis die volledig van zijn ouders vervreemd is. Hij verplaatst zich goed in zijn rol van opstandige vriend, waardoor de kijker al meteen ziet met wat voor type je hier te maken hebt.

170 Hz is een film die laat zien hoe mooi gebarentaal eigenlijk kan zijn, hoe het is om doof te zijn en te zien wat voor invloed bepaalde mensen op iemand kunnen uitoefenen. Er is een mooie draai aan de film gegeven door het duistere en beangstigende geluid, waardoor je als kijker een goed beeld krijgt van de wereld van de doven.